سلام خدا جونم
تسلیم
بابا تسلیم..به جون خودم تسلیم تو ام.
اصلا بیا 1 کاری کنیم.واسه اینکه بهت نشون بدم راست میگم بیا دنیای منو تقسیم کنیم
از همه ی دنیا

کهکشان مال من ستاره هاش مال تو
همه ی دریا مال من قطره های آبش مال تو
اقیانوس مال من آبی آبش مال تو
از شب و تنهاییش مال من سیاهیش مال تو
از عشق و احساس شادیش مال من هرچی که میمونه مال تو
از همه ی زندگی عمر مال من لحظه لحظه های جدایی مال تو
از حس خدایی بودنت پرستش مال من هرچی که تو داری مال تو
از همه بندگی کوچکی و گناهاش مال من بخشندگی و بزرگی مال تو
از همه حس های خوب دنیا عشق تو مال من بقیه همش مال تو...........

             اما من یک چتر خواهم داشت...

اميدم شكفت

               گلي شد به نام قرار

                                  مگر عمر گل ها چقدر است؟

                    نگاه تو مي گفت.

                             قسمت گمشدگان

                                                       عكس من چاپ شده

                    هر كه من را به خودم راهنمايي بكند

          مژدگاني دارد

گور آرزوها قصه‌‌ي جدايي من از باران است.

قصه‌ي شمع‌ها و پنجره‌هاي گريان اتاقم.

قصه‌ي دور شدن از يك فرشته، كه ديگر نيست.

قصه‌ي پاييز و زمستان، باران و برف.

مي‌دانم كه بالاي ابرها هم باران مي‌بارد.

حرمت شمع‌ها را خواهم داشت.

اما نفرين مي‌كنم، آدم‌هايي كه سوگند‌شان را فراموش كردند...

چترها را باید بست

زیر باران باید رفت

فکر را خاطره را زیر باران باید برد

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید دید

عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید بازی کرد

زیر باران باید چیز نوشت,حرف زد,نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی

زندگی اب تنی کردن در حوضچه ی (اکنون) است

کاهگل باران خورده

                    این....

   سکوت کوچه

   سایه ی ابرهای گاه گاه

^{دنیای ما آدمک ها پر از خطوط سیاه و سپید است}

^{اگر مرا میجویی میان این خطوط پنهانم! گفتی دنیای ما دنیای عجیبی است ...}

^{ساده دل می بندیم و ساده تر دل می شکنیم!}

^{گفتی اگر بهانه ای برای ماندن در این دنیا نداری لحظه ای درنگ مکن!}

^{ناگهان دستانم از تو خالی شد...وتو پنهان شدی...و}

 ^{من سالهاست بدنبال رد پایت تمام خطوط سیاه را می جویم...}

^{اما گاه آغاز ها و پایان هایم یکی می شود!}

^{می دانم که می دانی من از این منطق پرگار گونه خسته ام....}

^{چرخیدن و چرخیدن و نرسیدن.}

^{پای دلم لنگ شده و افکارم حول محوری بیهوده می چرخد...}

^گیجم!

^{درست مثل کودک بازیگوشی که سالهای عمرش را تمام تاب بازی می کرده...}

یه غروب خسته

دلمرده از کار و تکرار

آسماانی گرفته

کیفی که بر دوشم سنگینی می‌کرد...

آرام آرام...

گام در خیابان‌های شلوغ...

بوی عفن تکرار

و باز تکرار و تکرار...

واژه‌هایی که دیگر رنگی ندارند...

رنگ بی‌رنگ تکرار...

سلام بچه ها امتحانام شروع شده  برای موفقیتم دعا کنید                                                         فعلا تا بعد از امتحانام آپ نمیکنم...

بعضی وقتا از این گیج بازیهام خنده ام میگیره

از خودم میپرسم یعنی من عاشقم؟؟؟

نمیدونم اما اگه عاشق نیستم پس

معنی اینهمه دلتنگی ها چیه؟؟؟

معنی اینهمه آرزوی تو رو خواستن و تو رو داشتن چیه؟؟

معنی لحظه به لحظه به یاد تو بودن چیه؟

اصلا اون نیرویی که توی وجودت هست که منو به سمت خودش

میکشونه چیه؟؟

چی رو توی وجودت میبینم که هر بار با دیدنش دلم میلرزه؟

اگه همه اینها عشق نیست ...........

 پس یکی برام معنیش کنه؟؟؟!!

هميشه دلخوشي ام بندِ بادبادك هاست

_ اگر بزرگ شدم آه اگر بزرگ شوم...

(( اگر بزرگ شوم ))  عقده ی مترسک هاست

_ براي هر دويمان سقف مي خرم هرچند

هنوز قلّكم ارزان ترينِ قلّك هاست

سكوت ، حرفِ قشنگي ست بينِ ما وقتي

شبيه عشقِ غم انگيزِ جيرجيرك هاست

گذشت كودكي و اسمِ كوچكم حالا

كنارِ اوّلِ اسمِ تو روي بُرجك هاست

روزگاری شوق دریا داشتم

اما...

      امروز آه حسرت     

                         یک قطره باران

                                           در سبویم مانده است.

هر لحظه به دام دگری پا بستی

گفتا شیخا هر آنچه گفتی هستم

اما تو هر آنچه می نمایی هستی ؟!

شگفتا از آدمایی که خیلی راحت درباره هر چیزی نظر قطعی و کارشناسی! میدن ولی حتی یه اپسیلن از لحظه به این فکر نمی کنن که خودشون چی هستن .

 به نام آرام کننده ی دلها

روحش شاد...

و باز هم پرمهر...

نه آرا ممممممممممممممممممممم

نه خندانم

نه بی تاب و نه شادانم 

نه دل را بسته ی زلف پریشانم

نه در دام سیه چشم شب آرامم

خودم هستم

دل دیوانه ام هست و هزاران  صفر تنهایی

 هزارم مانده درآن برزخ صفر خیالی

 هزاران  دادِ تنهایی

                                         نمیدانم که خوابی یا که بیدار

                                                                      همان بهتر ....................نمیدانی

                                 پس از تو

پس از تو من نخواهم بود

سروده ام دیگر زیبا نیست

به دشتِ خیال نخواهم رفت

با پرستو ها سفر نخواهم کرد

با عروسکم سخن نخواهم گفت

آینه ام را خواهم شکست

در میکده دل برایت به سوک خواهم نشست

و شراب عشق را ، رایگان هدیه خواهم داد

مرغ شب  تنها یی مرا خواهد خواند

 و من قلبم را به یقین در صندوقخانه ای خواهم گذارد

 پس از تو... نمازم را !

 قبله گاهم را .....

سجاده ام را... به که؟ وا گذارم

دانه های تسبیح را به کدام عدد شماره کنم

دیگر باغچه دلم را آب نخواهم داد

فریادم در گلو خشک  خواهد شد 

پس از تو مرا حیاتی نیست

 توانی نیست

 ماندن و خواندن هجو است

پس از تو.....  را بهانه ای نیست برای سرودن

                                                                      و حرفی نیست برای گفتن!!

گاهي صداي پاي رهگذری سکوت و تنهايي تورا بر هم مي زند ...

اي رهگذر اينجا غريبه اي تنها بيش نيست ...

از چه تنهايي او را خط مي زني...